รักนะคนเนี๊ยะ

                 ช่วงนี้เป็นไงไม่รู้ คิดถึงบล็อคมากมาย กลับไปอ่านเม้นท์เก่าๆ ถึงไม่มาก

แต่ก้ทำให้เรารู้สึกดีจัง คนเราถ้าหากไม่ประสบปัญหา ก็คงไม่ค่อยได้หยุดคิดอะไรสักเท่าไหร่

เมื่อเจอกปัญหาเข้าเต็มๆ เบอร์  ถึงไม่หยุดคิด มันก็ต้องคิดซะแล้วล่ะ

เหมือนกับตอนนี้ หลังจากไม่ได้คิดวุ่นวายกับชีวิตมากมายมาเกือบปี

หลังจากที่จบจากเหตุการณ์นอนไม่หลับเมื่อคราวทำโปรเจ็คจบ

คราวนี้ก็ประสบปัญหาใหม่ ก็ทำให้นึกถึงบล็อคของเรา

ไม่รู้ดีรึไม่ดี ที่คิดอย่างนี้ แต่ถึงยังไงก็ยังคิดถึงอยู่นะ

ถึงในนี้เราจะไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีที่ได้หาที่ระบายสักที่นึง

บ้านคือที่ที่ทำให้เราสบายใจ แต่ก็ไม่สามารถบอกอะไรได้มาก

เพราะกังวลใจกลัวเค้าจะไม่สบายใจ

เพื่อนคือคนที่เราสามารถบอกล่าวความทุกข์ของเราได้

แต่ก็ยังช่วยอะไรเราไม่ได้ บล็อคก็เปรียบเสมือนตัวแทนของเพื่อนๆ

ที่สามารถระบายได้ แต่จะมีคนฟังรึเปล่าไม่รู้ หุหุ

รู้แต่ว่ามีเพื่อนที่ไหน ก็สบายใจได้ทุกเมื่อ

ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ ไม่เหงา มีเพื่อนได้คุยเสมอ

แต่สิ่งที่แก้ไขปัญหาได้ดีที่สุดคือตัวเอง อัตตาหิ อัตโนนาโถ

ตอนนี้ก็เริ่มจะดีขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังมีบ้างที่คิดมาก

ถ้าไม่คิดเลย ก็ไม่ใช่กิ๊ฟเก๋อ่ะดิ ว่าเข้าไปนั่น

หลังจากไปกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานมา เพิ่งจะได้รู้ว่า

เราไม่ใช่คนเดียวที่ประสบปัญหาอย่างนี้

แต่หวังอยากให้คนประสบปัญหาอย่างนี้มีให้น้อยที่สุดจะดีมาก

เพราะเข้าใจความรู้สึกของคนที่ประสบปัญหาอย่างนี้ดี

ว่ารู้สึกเป็นเช่นไร มันไม่ดีต่อจิตใจ และกำลังใจในการทำงานมากๆ

ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนที่ให้กำลังใจ และคำปรึกษา

และครอบคุณเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ช่วยเหลือประชาชน แรงงาน ทั้งหลายด้วยใจจริงค่ะ

**************************************************************

อดีต ปัจจุบัน อนาคต ไม่เคยบอกอะไรได้ นอกจากตัวคุณเองนั่นแหล่ะที่รู้ดี

**************************************************************

ยิ้มอย่างนี้แหล่ะที่ต้องการ  กำลังใจของฉันเสมอ

ความจริงมันมีเยอะอ่ะนะ แต่เป็นคนที่ชอบคนที่ยิ้มโดนใจอ่ะ

ชักจะบ้า รูปเก่าไปนิด แต่คิดถึงจัง

ความบ้าเริ่มบังเกิดเมื่ออิฉันคิดมาก จนนอนไม่หลับ

พอหลับก็ดนฝันถึงคิบอม กะ บิ๊กแบง 555+

วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า ท่าจะบ้าไปกันใหญ่แล้วเรา